Transparantie

We zaten in de volle zon. Mijn oud collega en ik. En aangezien volle zon zeldzaam is tegenwoordig – zeker in september – genoten we. Mijn oud collega en ik.

We spraken over vroeger. En over vandaag. Twee lange jaren werden bij gepraat. vol momenten en beleving. Van gevonden en verloren geluk. Resonerend door de cocon waar wij ons in bevonden. Weg gespoeld met wijn en bier. Toe gelachen door de zon. Een her-ontmoeting van de bovenste plank.

‘De laatste maanden vielen de kwartjes steeds vaker’,  zei de oud collega midden in een verhaal. Ik keek naar hem. Keek beter dan daarvoor. Hij zag er anders uit dan toen. Niet zo zeer in eerste instantie. Maar wel in de tweede. Het was zijn oogopslag. De manier waarop hij sprak. De miniscule bewegingen van spieren in zijn gezicht. En de ontspanning in zijn schouders. En terwijl ik keek en luisterde naar zijn woorden, veranderde mijn gevoel van toen naar dat van vandaag.

Zo vaak blijven we hangen in de ervaringen van het verleden. Niet omdat we bewust onderscheid willen maken. Maar gewoon. Omdat het ons enige houvast is. Ons referentiekader om doorheen te kijken. Naar dat wat we denken te kennen. Het is als de vanzelfsprekende handeling om koffie te zetten in je eigen keuken. Je tanden te poetsen met de tandpasta die je kent. En naar het juiste kastje te reiken voor dat wat je hebben wilt. We anticiperen aan één stuk door. Dus ook in onze contacten. We vullen in. En reageren voor de ander kiezen kan.

‘De laatste maanden vielen de kwartjes steeds vaker’, hoor ik de oud collega weer zeggen. Hij vertelt over de veranderingen op ons werk nadat ik vertrokken was. Over de dingen die hij zag toen ik niet meer in het kleine team rond huppelde. En er ruimte was om opnieuw te kijken. We zaten in een team van drie personen. Hij. Ik. En een ander. In een gebouw van 120 m2. Met acht ex gedetineerde jongens die vochten voor een andere toekomst.

Te dicht op de huid zie je soms niet, wat je wel zou kunnen voelen als er lucht is.

Maar soms is er dus even geen lucht. Zoals op de 120m2 van ons oude gezamelijke werk. En dan wacht je 2 jaar. Gewoon. Lucht happen. Om daarna op een zonnig terras te belanden. Met wijn en bier. Zodat je kunt vertellen wat je gezien hebt in de tussentijd. En er weer ontmoeting is. Met meer ruimte dan daarvoor. Met wijn. En bier.

Als ik na de her-ontmoeting thuis kom gaat de telefoon. Een vriend belt. Hij opent ons gesprek met een directe stroom oprechtheid. Even overvalt het me. De openheid. Maar de zon zit nog in mijn hart. En de ervaring op het terras. En voor ik het weet vertel ik alles dat ik verzweeg. Vertellen we verhalen over gedachten en gevoel. Het gaat snel. Ons gesprek. Sneller dan het licht. Sneller dan de neutronen in Italië. Maar ook nu is er meer verbinding dan verwijdering.

’s Avonds dans ik de kamer door. Los van ieder ander. Dans ik de kamer door. Transparantie kan alleen leven als er lucht is. In de zuurstof tussen mensen. En daarna kunnen we het oppakken. Als we dat willen. In verbinding met elkaar. En waar het ene contact om een ruimte van 2 jaar vraagt, verlangt de  ander naar 2 maanden. Om elkaar daarna weer te vinden. Of niet. Je weet het niet. Net zoals je nooit van te voren weet of de ander net zo transparant zijn wil als jij.

Ik dans nog even door. Met nieuwe wijn. Ik krijg een smsje ‘Ik ben blij met jou’. ‘Ik ook met jou’ schrijf ik terug. En lach. De zon van het terras brandt nog zachtjes in mijn gezicht. Ze gloeit door op mijn huid. En net zoals met de verbindingen van vandaag, vind ik opnieuw verbinding met de zon. Terwijl de nacht alweer begonnen is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: