Spijkerbroeken strijken – over kreukels en kracht

Niemand is perfect. Niemand gaat het leven kreukloos door. Want dat kan namelijk niet. Kreukloos bestaat niet. Zelfs toen ik als puber obsessief een poging waagde mijn Gapstar spijkerbroek te strijken, en dat toch buitengewoon succesvol deed, zat er na vijf minuten ergens wel weer een vouw. Ik probeerde angstvallig gestroomlijnd de dag door te komen, maar mistte daardoor wel alle leuke dingen. Gespannen liep ik rond. Enigszins kreukloos. Maar man, wat een gedoe.

Ik ben er snel mee op gehouden. Met het strijken van spijkerbroeken. En nu strijk is zelfs zelden. Misschien twee of drie keer per jaar. Maar daar houdt het mee op. Perfect hoef ik allang niet meer te zijn, maar zo nu en dan sijpelt er toch soms een klein verlangen doorheen.

Dan heb ik even geen zin meer in mezelf. En wil ik opgaan in de massa. Opgaan in de anonimiteit. In de leegte en de stilte. Het is er als ik moe ben. Of als ik zelf leeg wil zijn. Mezelf ontwijken wil.

Want als het stil is ziet niemand wie je echt bent. Ziet niemand je unieke toegevoegde waarde. En kan er niemand een beroep op je doen. Je kunt geen ‘fouten’ maken. En lijkt voor een paar seconden perfect. Een Tabula Rasa zonder vroeger. Zonder kreukels. Een zoet broodje voor enkele seconden.

Maar zoals ik al zei, perfectie bestaat niet. En doe ik zo’n 86% van de tijd dus die moeite ook niet meer. Met de consequentie dat anderen mijn toegevoegde waarde vaker zien. Met mijn kreukels. En hoe meer ze mij zien- des te meer de kreukels en de kracht aan het licht verschijnen.

Eigenlijk. Vind ik dat prima. Het stoort me helemaal niet als ik over eigenschappen beschik waar een ander niet altijd mee uit de voeten kan. Of juist heel goed. Het ligt natuurlijk aan de intensiteit van de verbinding die ik met iemand heb. Ik hou sowieso het makkelijkst van mensen die kreukels omarmen. En die open tegen me zijn. Open over waar hun eigen kreukels wonen. Dat geeft namelijk veiligheid om ook mijn kracht te laten zien. En rekening te houden met degene die ik lief vind. Maar verder. Verder vind ik het geen enkel probleem als ik niet aansluit bij de gemene deler van de maatschappij.

Het probleem ontstaat pas als blijkt dat het een ander wèl stoort. Dat hij/zij er niet mee uit de voeten kan dat ik een mens ben. Met kreukels en kracht. En als dan ook nog blijkt dat het probleem van de ander, stiekem inhoudt dat ik zou moeten veranderen (wat iets anders is dan verantwoordelijkheid nemen voor je eigen gedrag). Kijk. Dan gaat er iets toch niet helemaal lekker.

Als je onderhuidse blikken waarneemt. Spanning voelt. Afstand proeft. En van dat soort ongrijpbaar gesodemieter. Dan weet je dat het mis is. Of (nog erger) als je je in een sinaasappelnet-werk bevindt waar mensen over mensen praten (want dat is inherent aan een sinaasappelnetje), maar dat je opeens merkt dat er afgebroken in plaats van opgebouwd wordt. Want dat je met de één over een ander spreekt, wil niet altijd zeggen dat je af wilt breken. Integendeel. Meestal wil je de bindingen versterken – want dat is handig voor het sinaasappelnetje. En dus voor jezelf. Maar dat snapt kennelijk niet iedereen.

Kijk. Dat vind ik toch wel problematisch. Dat iemand het dan bijna voor elkaar krijgt dat jij je spijkerbroek weer drie keer omdraait. Blouses: Ja. Maatpakken en mooie jurken. Begrijp ik ook nog. Maar spijkerbroeken hoeven niet gestreken. Echt niet. Heus niet.

En zo kan het dus dat een ander bijna veroorzaakt dat jij weer net als toen je spijkerbroek gaat strijken. Meestal en vooral omdat ze geen verantwoordelijkheid voor hun eigen kreukels wil nemen. En jij maar strijken zeker…

Natuurlijk vergeet ik het zelf ook nog wel eens. Mijn eigen kreukels. Dat is die overige 14% van mijn tijd. En dan trap ik er weer in. Pak ik uit mezelf dat strijkijzer van perfectie weer op. Excuseer ik me omdat ik twijfel over een moment. Of omdat ik moe ben. Of mezelf even vergeten wil. Zoals ik al eerder zei. En de mooiste mensen. De fijnste mensen. Zijn de mensen die dan even tegen me zeggen:’ Hou eens op. Je kreukels zijn ook oké.’ Omdat ze weten dat als er kreukels zijn, de kracht dichtbij is.

One response to Spijkerbroeken strijken – over kreukels en kracht

  1. donsjes

    Ik hou niet van strijken. Maar na het lezen van deze post, weet ik ook weer waarom. Dankjewel. (Mooie en inspirerende site heb je overigens – hier kom ik nog terug…)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: