2012 – Over Glinsteringen & Roestvrij Stalen Theelepeltjes

2012. Er komt een Nieuwe Tijd aan. En je moet wel heel diep met je kop in de aarde hebben gezeten, mocht dit heugelijke nieuws je ontgaan zijn.

Hoewel ik sterk de overtuiging volg dat de toekomst niet te voorspellen is, en er enkel potentiële mogelijkheden in het luchtruim verscholen liggen, kon ik het dit keer toch niet laten me mee te laten drijven met dat wat ‘geschreven’ staat. Ergens. Door een indiaan nauwkeurig opgetekend . En toen over gekrabbeld door een Spanjaard. Of bewaard in een graftombe. Overgedragen van generatie op generatie. Ergens liep de lijn.

Ergens heeft iemand benoemd dat er ‘zo ongeveer’ rond Nu een nieuwe tijd aanbreekt. Je leest het in kranten. Tijdschriften. Hoort het in yogaklasjes en op gezellige terrasjes. Als je luistert tenminste. Want je kunt natuurlijk ook gewoon je oren sluiten. Misschien wel handiger in dit geval. Dan hoef je er ook niets mee.

Maar ja. Ik luisterde. Al een tijdje overigens. En dan ga je toch – ook al vind je het niet nodig – kijken wat er komt. Wat is dat dan. Dat 2012? Is het mythisch. Of is het waarheid. Is het beide?

‘Vergaat de wereld, denk je? vroeg iemand me laatst. ‘Vergaan? Nee joh. Natuurlijk niet.’ antwoorde ik.  Maar zo natuurlijk is dat helemaal niet. Ik kan dat niet weten. Er hoeft maar één komeet de bocht uit te vliegen en we zijn de pisang. Hoezo, vergaan trouwens. We konden gisteren ook vergaan. Of vorige week. Waarom zou dat dan perse in 2012 moeten. ‘Jij weet die dingen toch?’ zei de ander. Ja. Nou werd ‘ie mooi. Kreeg ik opeens de verantwoordelijkheid over het vergaan van de aarde in mijn schoenen geschoven. ‘Ik weet niets. Want er is geen waarheid’.  zei ik. Het is mijn meest gebruikte dooddoener als ik vind dat een dialoog de kant van een discussie op gaat. En aangezien ik discussies zinloos vind, kap ik die altijd het liefst maar meteen af.

2012 dus. Kalender technisch bekeken is er het volgende aan de hand: De Mayas – U kent ze wel, waren heel goed in rekenen. Beter dan wij. Maar dat terzijde. Zij creërden een kalender die ze de Tzolkin en De Ha’ab noemden. En die kalender was loepje zuiver. Zon. Planeten. Sterren. Alles was zo berekend dat ze een feilloos zicht op astronomische processen kregen. Op seizoenen en getijden. Ik weet er het fijne niet van, want ik was er niet bij. Maar ik verzeker je – die Maya mensen wisten wat ze deden.

En dus zitten wij nu met zijn allen in een soort van schuitje met betrekking op 2012. Al is dat wellicht een beetje overdreven. De Maya kalender stopt. Na een cyclus van 26.000 jaar. En da’s best een beetje lang. En ja. Ik kan me enigszins voorstellen dat ieder weldenkend mens dan concludeert dat het boekje uit is. Snaveltje dicht. En oogjes toe. Logisch. Maar… De details liggen net iets anders.

De periode van 26.000 jaar is op 21 december 2012 afgerond. Hasta la Pasta. Dit was de Villa. Maar er komt nog iets nieuws! Vanaf het jaar 2000 is er namelijk al een transitie fase in gang gezet waarbij de aarde ten opzichte van allerlei planeten verschuift van het Vissen – naar het Aquarius tijdperk. Dit houdt in dat ons zonnestelsel in één lijn komt te staan met het centrum van de Melkweg. Meneer Toonen schrijft in een tijdschrift (‘Frontier’) dat je technisch dan een soort nultoestand krijgt in draaiingen van de elektromagnetische velden van ons zonnestelsel. En dit heeft weer effect op onze polen. Maar welk effect. Dat weet niemand. Althans.

En zo zijn we weer terug bij mijn oorspronkelijk punt dat we niet kunnen weten wat er in de toekomst ligt. Maar soms kunnen we wel even naar de potentiële mogelijkheden kijken. Er zijn mensen die – wederom na allerlei berekeningen – hebben gezien dat al die astronomische en energetische verschuivingen, een invloed op ons sociale welzijn kunnen hebben. Dat ruimtelijke tendensen meer invloed op ons hebben dan we vaak denken. Hoe gezellig is dat.

En ja, het klinkt ook wat zweverig. Maar zo heel zweverig is dat niet. Als je namelijk vaststelt dat onze magnetische polen bewegen. En daarbij op telt dat dat invloed heeft op de getijden – Ons Eb & Vloed – Wat allemaal weer over water gaat. Dan kun je ook bedenken dat wij als mensen voor 80% uit vocht bestaan, en dus mee bewegen met dit hele feestje. Niks geen roze olifanten business, maar gewoon natuurkunde.

Nog zo’n grapje. Pak maar eens een roestvrij stalen theelepeltje. Concentreer je enkele momenten [ik denk altijd aan mijn voeten, en probeer zo laag mogelijk in mijn buik adem te halen]. Gedaan? Probeer dan nu maar eens dat roestvrij stalen theelepeltje [meestal staat er stainless op] tegen je voorhoofd te plakken. Et Voila! Ik verzeker je dat het werkt. Niks geen abacadabra. Gewoon magnetisch veld. En verbonden met de polen.

En als ik dan nu dromen mag. En kijk naar de komende jaren. Dan zie ik overal roestvrij stalen theelepeltjes op mensen hun voorhoofd. Lachend. Dansend. En soms struikelend. Afgeleid door onbelangrijke zaken. Of door mensen met half lege glazen. Ze zijn er denk ik allemaal. Want dat is de transitie. Als je verhuizen gaat gebeurt dat toch ook in fases. Waarom zouden wij dat dan op kosmisch niveau in 12 maanden fixen? Tuurlijk. Want wij zijn immers onoverwinnelijk.

Zo nu en dan valt het me al op.  De glinsteringen van mooie mensen. En rijzen er projecten uit de grond met roestvrijstalen theelepeltjes. Mijn Liefdesbriefjes Avontuur was er ook zo één. Daar deed ik niet zo veel voor. Dat gebeurde. Zomaar opeens op een moment. Ik was alleen het doorgeefluikje. En dat ben ik nog steeds. Ik geniet er wel van. Daar niet van. En ík doe heus wel iets. Ik luister. En ik volg. En ik richt er mijn energie zo nu en dan eens op. Wat ik kennelijk op de goede manier doe. Want het ‘kost’ me niets. Het ‘brengt’ alleen maar. En dat is zalig. Zo horen glinsterende zaken juist te lopen vind ik.

En wat ook opvalt. Zijn twee stromen van glinstering en roestvrijstalen theelepels, waarbij de ene stroom meer mannelijk oogt. En de andere vrouwelijk. De ene iets meer op de Aarde. De ander er iets boven. De één concreet, praktisch en zich vormend in materie. De ander op bewustzijnsniveau, metafysisch en zich uitend op immaterieel vlak. En Tja. Daar heb je de Teleaccursus voor de gevorderde zweefteef al. Maar vergeef me maar. Ik kan geen andere woorden vinden dan deze. Dus. Het is even vaag mensen. Het is ongrijpbaar misschien. En onnodig ingewikkeld.

Anders gezegd. Denk ik. Dat er een periode aanbreekt waarin verschillen en onderscheid tussen mens en ding, meer dan ooit op de voorgrond zal komen te staan. Ik denk dat door al die astronomische verschuivingen – die gewoon praktische natuurkunde zijn – onze verhuizing steeds duidelijker wordt.

En niet iedereen wil verhuizen. Sommige mensen houden nou eenmaal niet van afscheid. En niet van verandering. En ze zullen balen. Van die zon. En dat nieuwe plekje in de Melkweg. En anderen willen graag. Die staan te popelen. En kunnen niet wachten op de schone muren. De lichte ramen. De nieuwe deuren. En de heldere vloer. Die hebben hun glinsteringen en roestvrijstalen theelepeltjes al opgepoetst. Die maken zich klaar voor alles dat komt.

Er zal wat weerstand zijn.Van de half lege glazen mensen. Snap ik. En de vrouwelijke en mannelijke stromen die wel willen, zullen ook in de war zijn. De één zal roepen dat we  economische systemen met slim werkende oplossingen moeten ombuigen. Dat we praktisch moeten handelen. Terwijl de ander vindt dat er een bewustzijnsverschuiving moet komen op emotioneel niveau. Dat wij, mensen op een diepere laag een verandering aan moeten gaan.

Ik denk dat ze beiden gelijk hebben. Want ik denk dat ze hetzelfde zijn. Maar simpelweg een ander deel belichamen. Het mannelijke. En het vrouwelijke. En dat ze elkaar nodig hebben. Niet als in ‘nodig hebben’. Maar als in een ‘wederzijds erkennen’. Want als zij elkaar wederzijdse erkennen. En toch hun eigen ding blijven doen. De glinstering. Met de roestvrijstalen lepeltjes. Dan zal het later gemakkelijker zijn de halve glazen mensen ook mee te krijgen. Want die willen eigenlijk niet verhuizen. Weet je nog.

En dus moeten we gewoon gaan. We kunnen niet terug. We kunnen veel regelen. En misschien heeft Astronaut André een gaatje vrij in zijn agenda. Maar een Aarde weerhouden om in een rechte lijn met de Zon te gaan staan – Da’s toch enigszins wat ambitieus. Dus. Ready? Set. Go! 

4 responses to 2012 – Over Glinsteringen & Roestvrij Stalen Theelepeltjes

  1. Dick

    Geweldig stukje, Annette.

    The times, they are changing.

    Zonsverduistering in 2012 door de planeet Venus (!) al bekend ?

    X D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: