Sta ik me toch een partijtje in het Juiste Veld zeg! – Waardebepaling Achteraf

De man en ik zaten weer in het grandcafe. Hetzelfde café als de vorige keer. Alleen hadden we nu een ander tafeltje gekozen. Dat kwam omdat ik er iets eerder was dan hij. Ik koos een houten tafeltje aan de zijkant van de zaal. Vlak naast de keuken, maar met een mooie uitgestrekte houten rand ernaast waar je spulletjes op zou kunnen leggen. Als je dat wilde.

Ik had gekopieerde teksten bij me. Over conflict-communicatie en interventies vanuit de oplossingsgerichte communicatie. Want daar gingen de man en ik over spreken. Over alles dat er groepsdynamisch in zijn organisatie aan de hand was, en hoe hij dat – liefdevol doch rechtvaardig – zou kunnen beïnvloeden.

De man en ik hadden hier al vaker over gesproken. En langzaam was er een proces van interactie tussen ons ontstaan. Ik was er van onder de indruk, maar tegelijkertijd hield ik mezelf voor dat dít was hoe het hoort te zijn. Niet ideaaltypisch, maar een typisch ideaal dat de norm zou moeten zijn. Want, veel te vaak, nemen we genoegen met minder. Omdat we geleerd hebben bescheiden te zijn. Voorzichtig en beleefd. En vooral niet te veel verwachten. Want het kon zo maar eens tegenvallen. Maar alles dat dan op je pad komt en mooi is, wordt dan opeens ‘bijzonder’. Terwijl het – potverdikkie – toch gewoon vanzelfsprekend zou moeten zijn.

Ik zat dus in dat café. Te wachten op de man. Ik had een verborgen agenda vandaag. Nou ben ik daar niet zo heel goed, zoals we weten. Maar ik kan heus wel wat. Daarbij. Zodra ik het knopje ‘professional‘ aanzet verschijnt er wonderbaarlijk genoeg een ander stukje van mijn persoonlijkheid dat de boventoon gaat voeren. En laat dat stukje nou net gespecialiseerd zijn in verborgen agenda’s en timing. Hoe handig!

Een beetje spannend was het wel. Er lag namelijk een ‘lege factuur’ klaar in de verborgen agenda van mijn hoofd. Een lege factuur die ik zou moeten overhandigen. Aan de man. Op een zeker moment. Welk moment dat zijn moest was nog een raadsel. De man kwam binnen. We kozen wijn. En ons gesprek begon.

En natuurlijk. Natuurlijk koos ik twee uur later. Na de volledige coachingsessie. Voor het juiste moment. Licht ongemakkelijk begon ik over de ‘lege factuur’ die ik graag ingevuld zou zien. Aangezien de man en ik in een proces verwikkeld zijn dat een maand of drie gaat duren, hebben we ervoor gekozen om er een ‘Tussentijdse Waardebepaling‘ aan toe te voegen. Dat leek ons beter. En dat is het ook.

‘Kunnen we, naast geld, ook iets ruilen?’ vroeg de man. ‘Wat zou je willen ruilen?’ zei ik. Hij legde zijn gedachtegang uit. Het was eerlijk. Open. En vriendelijk. Maar eigenlijk had ik niet echt nodig wat hij aanbood. ‘Sorry’ zei ik. De  man lachte. We gingen uit elkaar en spraken af om het te laten bezinken.

Gisteren kreeg ik een mail. Van de man. Een lange mail. Met veel woorden over onze samenwerking er in. Ieder woord was zorgvuldig en aardig. En je voelde direct dat er oprechtheid in verscholen lag. De man beschreef hoe hij nagedacht had over de Tussentijdse Waardebepaling. Hoe hij binnen enkele seconden een bedrag op zou kunnen schrijven. Maar hij zat met een vraag. Was het niet noodzakelijk om die materiële waarde ookin woorden kracht bij te zetten? Zouden we niet moeten bespreken wat ik van zijn keuze vond? En zou ik ook niet feedback mogen geven op zijn ingevulde factuur? Wat was anders de toegevoegde waarde.

Ik las de mail twee keer. Ging toen thee zetten. En las hem nog een keer. Ik dacht aan iedereen die ik kende die werkt met Waardebepaling Achteraf. Over alle ins- en outs waar ik ondertussen van weet. Ik dacht aan de tegenvallers van mensen. En de onverwachte cadeaus. Ik dacht aan de lessen die je leert over de waarde van je prestaties als het uitgedrukt wordt in geld. Ik dacht aan het verschil tussen werken voor de Shell en werken voor het onderwijs. Ik dacht aan wat ik waard ben.

En ik kon maar tot één conclusie komen: Dit klopte. Alles aan de mail klopte. Het was gewoon zoals het zijn moest. Wat is geld namelijk waard als je er geen context aan verbindt? Niets. Dan zijn het gewoon metalen muntjes. ‘Wat bijzonder’ dacht ik. Zoals ik altijd denk als er onverwacht iets mooi’s gebeurt. Maar nee. Dit is niet extra bijzonder. Dit is Gewoon. Dit is dus hoe WaardeBepaling Achteraf werkt als je helemaal precies, uitgekiend in het juiste Veld van je eigen Handelen staat. En kennelijk sta ik dat!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: