Plus + Plus = Surplus. – Waardebepaling Achteraf

We zaten dit keer op een dakterras. De man en ik. En we voerden ons ‘WaardeBepaling Achteraf Gesprek’. Inmiddels een terugkerend ritueel in onze samenwerking. Zoals in een volledig geroutineerde organisatie situaties ook van het ene in het andere moment overvloeien, zo begonnen wij aan de opsomming over ‘Dat wat ik Waard was geweest’ voor zijn organisatie de afgelopen maanden.

Dit klinkt angstaanjagender dan het is. Feitelijk gezien is het namelijk één van de leukste momenten die ik me de afgelopen maanden heugen kan. Dit kan uiteraard aan mijn schamele dagbesteding liggen [was het maar waar], maar zelfs met mijn huidige agenda belandt dit moment nog zeker in de top5. Hoe?

Dat zal ik je vertellen. Het gesprek dat de man en ik voeren draagt namelijk in haar meest optimale vorm bij aan mijn Bruto Nationaal Geluk. En daar kan een mens behoorlijk lang op teren kan ik je zeggen. Dit alles weet ik al op het moment dat ik naar het gesprek toe fiets. Terwijl het toch wèrkelijk een Waardebepaling Achteraf betreft.

Ik weet namelijk dat er geen oordeel volgt. Een kernkwaliteit van de man. Een zeer bijzonder talent. Waarde bepalen zonder een Oordeel te vellen. We nemen een koffie. De man en ik. We praten wat bij. En we complimenteren – in dit geval – het dakterras waar de volle zon op schijnt. Totdat één van ons het geheel doorbreekt, en zegt ‘dus..’.

En dan begint ons feest. Dan vertelt de man in alle oprechtheid wat ik waard was. Hij laat stiltes vallen. Hij neemt de tijd. Hij refereert, parafraseert en spiegelt. Allemaal zonder oordeel. Pure observatie. Ik luister en glimlach zo nu en dan. Ik ‘hum’ en ik knik. Ik bevestig en laat gaan. En soms reageer ik met wat zelfreflectie hier-en-daar.

Totdat het mijn beurt is. Dan mag ik vertellen wat ik waard was. Zonder oordeel. En ook dan vind er magie plaats. Ik kan alles zeggen wat ik wil, en alles is vanalles waard. Alle blunders, alle overwegingen. Alle twijfels, en alle overwinningen. Ik vertel ze. Kalm en enthousiast. Want in elke blunder zit een gevoel van overwinning. In elke succesvolle interventie zit trots en twijfel. In elke situatie leeft een keuze. Want wie met mensen werkt, laveert op de golven van het moment. [ter info: Ik begeleide een teambuildingsproces van een startende organisatie die open source werkt].

‘Niet kiezen is ook een keuze’ zei Sartre. En daardoor kiest een mens altijd. Ook als hij niet kiest. En al die keuzes vertel ik aan de man. Zonder oordeel. Op het dakterras. In de zon. Na een uur zijn we klaar. Meer tijd is werkelijk overbodig als je je tot de kern van de zaak beperkt. En dit keer zijn we even stil. We genieten van de zon. De lente zon die maar niet komen wilde dit jaar.

‘Zeg. Als min en min samen plus is. Is plus en plus dan ook samen min?’, vraag ik uit het niets aan de man. Hij is ingenieur in het één of ander, en naar mijn inzicht kan iedere ingenieur rekenen. De man lacht. ‘Nee’, zegt hij.

Ik ben nog niet gerust. ‘Als jij vindt dat ik van Waarde was voor jou. En ik vind dat alles ook Waardevol was voor mij. Dan staan we toch quitte? Dan is plus plus plus toch min? Dan hoef je me eigenlijk verder niets meer te geven’.  verklaar ik. Ik kijk hem onderzoekend aan. Of ik staar naar de bomen. Dat weet ik niet meer.

De man lacht. ‘Plus plus plus = dubbel plus’, zegt hij. In de wiskunde kunnen twee positieve gegevens nooit samen negatief worden. Dit snap ik in de wereld van gedrag meer dan goed. Zo werkt collectieve intelligentie. Maar in de wiskunde vind ik het een onbegrijpelijke redenatie. Vooral met dat min en min is plus verhaal ernaast. ‘Eigenlijk is het raar’, antwoord ik. We overwegen nog even hoe een factuur zich tot zo’n wiskundige analyse verhoudt. Maar we komen er niet uit. En het kan ons ook niet schelen.

De man en ik zeggen gedag. De rest van ons ritueel speelt zich gescheiden af. Ik stuur hem een lege factuur. Hij vult hem in. Stuurt hem terug en maakt het cadeau over op mijn bankrekening. En ik zeg Dankjewel. Het energieke gevoel dat ik heb als ik op de fiets naar huis zit, is meer waard dan ieder salaris dat ik ooit op de bank ontving. De waarde is benoemd, en cijfers hadden daar wederom weer niets mee te maken.  Al is een factuur heus wel leuk voor de rest van mijn leven. Hoe het met die minnen zit, dat weet ik niet. En hoe twee minnen veranderen in een plus, is eigenlijk ook een raadsel. Maar plus + plus = surplus. Dat is me meer dan duidelijk.

6 responses to Plus + Plus = Surplus. – Waardebepaling Achteraf

  1. Eef

    Ik geniet zo van (wat en) hoe je schrijft… zo mooi. Liefs, Eef

  2. basbakker

    Wow! Wat een mooi verhaal. In mijn ogen een perfect voorbeeld van vrijgevigheid in een economisch verhouding en verder dan dat. Bedankt!

  3. René

    Wat prachtig verwoord! Als ik zo kon schrijven als jij dat doet…dan…ja dan ….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: