De magie van de stroom.

Als je een land gaat opruimen, kom je zonder te willen achter wonderlijke dingen. Zo ontdek je aan den lijve hoe macro-processen invloed hebben op micro handelingen. Of hoe zwermintelligentie nou eigenlijk werkt. En je leert vooral, wanneer het niet werkt.

Ik ben een groot [eigenlijk best heel groot] voorstander van het kijken naar niet-werkende-dingen. Omdat je er op die manier het snelst achter komt wat wèl werkt. En daar gaat het uiteindelijk om. Je weet vaak niet waarom iets is zoals het is. En dat hoeft ook niet. Op micro niveau is dat allemaal nog prima te behappen. Daar kun je je storten op het verleden van de betrokkenen, de omgevingsfactoren, weersomstandigheden, en de interpersoonlijke relaties. En al ben ik geen expliciete voorstander van het labelen van de dingen die zijn – het was tijdens mijn oude werk toch best handig om zo nu en dan een diagnose in de kantlijn te zien staan.

Maar dan dat macro-niveau. Jongens, jongens. Da’s andere koek. Dat beweegt maar. En dat gaat. Of het gaat niet. En dan stopt het weer. Zomaar opeens. Totdat het op een onvoorzien tijdstip de geest weer  lijkt te vinden en er als een malle op uit trekt. In de wereld van de macro processen bewegen de stromen met ongekende kracht. Werken er andere codes met andere uitgangspunten, en is niets wat het lijkt. Constructen versus structuren. In de wereld van de macro processen woont de magie. En of je het wilt of niet, zij bepaalt. Niemand anders.

Je kunt vrienden met haar worden. Haar omarmen en verwelkomen. Zonder haar gaat het niet. Daar in het groot. Je kunt praten als brugman. Werken als een paard. Of zwijgen als het graf – Zonder magie is er geen stroom.

Mooi verhaal. Fijn abstract. En goed voor in de kroeg om uren over door te praten. Het zijn de momenten waarop je het beleeft, de pareltjes uit je dag.

Vorige week plakte een onbekende vrouw uit Helsinki op een foto op de FB pagina van ‘Love take all you need’. De foto was genomen in Helsinki, vlakbij een groot toeristisch plein met dito kerk. Je zag een stukje van de lantaarnpaal waarop de tekst hing, samen met het stuk papier. “Rakkaus, ota niin paljon kuin tarvitset” stond er. Wat in het Fins ‘Liefde, neem zoveel je nodig hebt’, betekent.

Ik had het er op gehangen. In de vrieskou op een maandagmiddag. Op 16 januari 2012. Ergens tussen 13.00 en 15.00 uur. Min zoveel onder nul was het. Ik verklaarde mezelf voor gek. Hoezo was het nodig dat ik in elk land liefdesbriefjes op ging plakken? Maakte het blij? Werd de wereld er mooier van? Op die maandagmiddag zéker niet. Mijn vingers vroren er af, er was nauwelijks iemand op straat.

Maar nu. Zijn we vier maanden verder. Vier maanden en acht dagen. De foto op facebook lacht me toe. En met haar lacht de magie. Er is geen theorie die voorspellen kan hoe de stroom beweegt als we loslaten. Als we ons overgeven aan het construct dat ontstaat als we het niet meer aanraken. Of als we een paar duizend kilometer verder op wonen en het een paar maanden later is. Er is weinig waarvan we weten waarom het is zoals het is. Maar dat het ís, is zeker. En mooi is het ook. Zolang we vertrouwen.

.

.

 

One response to De magie van de stroom.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: