Waar zijn de Wensen?

Zondagavond laat had ik opeens een plan. InspirationShot had me gevraagd te vertellen over mijn persoonlijke reden om Nederland op te ruimen. Nu weet ik die wel. Heus wel. Maar door al het georganiseer er omheen, is het moment waarop ik dacht ‘Ja, We gaan dit doen!‘ soms al een beetje vervaagd in de tijd.

En dat moment. Dat ene moment. Is de eerste stap geweest in een proces dat ik toen überhaupt nog niet kon overzien. Gewoon omdat het toch best wel een beetje heel erg groot is. En het bovendien alleen maar waarheid worden kan als er meer mensen gingen geloven in het idee om met z’n allen Nederland op te ruimen. En de wens. Van die dag. Was daarom geen wens zoals je iets wenst voor je verjaardag. Ze was niet concreet geformuleerd. Ik schreef haar niet op een briefje. Of vertelde erover aan mijn vrienden. Ik zei alleen maar: ‘Ja, we gaan dit doen!‘ En ik begon.

Zondagavond realiseerde ik me opeens dat we dit allemaal kennen. Dat dit niet enkel mijn grootschalige naïeviteit betrof, maar dat dit onontbeerlijk is als je op weg gaat naar iets. Iets groots. Iets kleins. Naar het waarmaken van je wens. Waarvan je bij de start soms dus nog niet eens precies de woorden kent. Gewoon omdat de wens nog ergens rond danst, en zich manifesteert in een handeling. Of een eerste stap. Met de zin:’ Ja, we gaan dit doen!’.

Dus als ik dit had. Dan hadden mijn CleanUp vrienden uit de andere landen dit ook. Ik mailde ze. Diezelfde zondagnacht. ‘Can you share your personal wish with me? For what reason are you participating in this tremendous WorldCleanUp?’ En toen gebeurde er iets wonderlijks.

De antwoorden die terug kwamen waren helder geformuleerd. Krachtige zinnen. Lichte woorden.  Waar geen enkele twijfel of onzekerheid naar voren kwam. ‘I know now I can do anything’, schreef iemand. En ik wist dat het waar was.

Onze wensen zijn misschien wel het krachtigste dat we bezitten. Het is het stof van ‘Tinkerbell’ dat om ons heen sprankelt als we bewegen. Het altijd aanwezig zijn van iets dat maakt dat we handelen. Of we slagen in onze handeling doet niet eens ter zake. Als we trouw zijn aan onze wens. Zijn we trouw aan onze intenties. Aan de basis van alles dat we creëren daarna.

Maandagavond. InspirationShot in Nijmegen. Ik was onverwacht zenuwachtig. Woorden wandelden in mijn hoofd. En niet echt in de wenselijke volgorde kan ik je vertellen. Waar ligt de kern van vijf maanden dansen in een pioniers-project? ‘Ik wil dit omdat ik nog nooit een project gezien heb waarbij zoveel mensen tegelijk, zoiets simpels doen als opruimen.’ vertelde ik de zaal. ‘Als het in een oorlog kan. Waar hele volkeren samen komen om elkaar af te slachten. Dan moet diezelfde collectieve kracht ook inzetbaar zijn voor goede dingen. En dan kunnen we ook wel even met elkaar opruimen. Met een miljoen van ons.‘ Heus wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: