Niet kiezen is ook een keuze

‘Zou je niet eens een keuze maken?’, vroeg een werkgever me ooit. Ik zag de noodzaak van het antwoord niet in. Hoezo, een keuze maken? Ik koos toch elke dag. Ik liep waar ik wandelde. Ik stopte waar ik stil stond. En alles ging goed. Waarom zou ik daar iets aan veranderen? En in het speciaal: Voor wíe?

De werkgever zag de noodzaak wel in. Weet ik nu. Hij wilde weten of ik nog twee. Vier. Zes. Of misschien wel tien jaar op zijn school bleef werken. Dat vond hij handig. Gaf hem zekerheid. Of zo. En dat mag natuurlijk. Heel logisch als je een bedrijf wilt runnen. Dan schrijf je vijf-jaren-plannen. Waardoor het lijkt alsof je de komende tijd veilig bent gesteld van ieder onheil dat je misschien wel eens boven het hoofd zou kunnen hangen. Allemaal opgelost! Dankzij het vijf-jaren-plan.

Ik begreep niks van vijf-jaren-plannen. Toen. Ik kreeg het Spaans benauwd, alleen al bij het idee. Er was nog nooit een jaar van mijn leven voorspelbaar geweest. Al had ik dat heel vaak gewenst. En dat dacht die meneer met woorden op papier op te lossen? Hmm. Interessant was het wel.

In diezelfde periode sprak ik een Amerikaanse acteur. Verhuisd van de States naar hier. Blij. Gelukkig. Met veel werk. Hij had het hele pakket gekregen. Tot hij op een dag besloot voor de verandering eens te gaan regisseren. In plaats van acteren. Slechte keuze. Want vanaf dat moment bleef de telefoon stil. Geen audities. Niets. Tot hij er genoeg van had en zelf ging bellen. ‘Maar u speelde toch niet meer?’ was de reactie. ‘ U was toch gaan regisseren?’. ‘Very Dutch’ vond de acteur deze reactie.

Dutch of niet Dutch. Gedoe was het wel. Daar kwam ik snel genoeg achter. Je vastleggen voor langere periode bleek op steeds meer plekken op te duiken. En even heb ik me laten verleiden tot de schijn-veiligheid die het vijf-jaren-plan bood. Het werd een extreem slechte keuze die ik liever niet had mee gemaakt. Ik voelde me gevangen. Beperkt. Gedwongen binnen de lijntjes van het plan te blijven. En zelfs toen ik op het ‘ongelukkigst’ van ongelukkig was, bleef ik zitten waar ik zat. Dat hadden we immers afgesproken. IN het vijf-jaren-plan. En ik had toegezegd me er aan te committeren. Je kunt pas oordelen over iets dat je geprobeerd hebt. Dat heb ik geweten. Het leidde naar niks. En naar verlies.

Bindingsangst? Prima. Ik noem het liever Vrijheidsrijkdom. Het is soms struikelen over wat heilige huisjes hier en daar. En je komt wel eens wat draken tegen. Voornamelijk die van jezelf. Maar los van dat alles geeft het meer zekerheid dan welk vijf-jaren-plan dan ook. Mij. Want wat de ander nodig heeft, is aan de ander. Al ziet de ander dit uiteraard nog wel eens een tikkeltje anders.

‘Zou je niet eens keuze maken?’ vroeg iemand laatst weer. USP’s kwamen langs. Focus-gebieden. Marketing-achtige termen. En meer. Ik luisterde. ‘Ik zou dit doen..’ zei de ander. ‘En dit… En je kunt ook…’ Ik luisterde nog steeds. Ja. Ik kan van alles. Hoe leuk is dat! Wat een cadeau. En vooral. Vooral ben ik heel goed in het niet kiezen. En volgens Sartre is dat ook een keuze.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: