Van een afstandje zijn er geen grenzen.

In de Hermitage in Amsterdam hangt een schilderij van Monet. Meerdere. Maar dit ene schilderij trekt mijn aandacht. ‘Pond at Montgeron’ (1876) heet het. Het kost 40 miljoen euro. En is – heel voorzichtig – van st. Petersburg naar Amsterdam verplaatst. Zodat wij er even naar kunnen kijken. In het echt. In plaats van op een plaatje.

Er staat geen hekje omheen. En er hangt ook geen glasplaat voor. Daar hangt Claude Monet aan de muur. Met een heleboel kleine losse streepjes op een doek. Gekleurde streepjes. Die samen een indrukwekkend geheel van het moment laten zien. Licht was belangrijk voor Monet. Misschien nog wel belangrijker dan de natuur op zichzelf. Die bleef hetzelfde, vond hij. Maar het licht maakte dat er nooit iets stil bleef staan. Het licht creëerde de beweging. En dus het moment. Dat ene moment, dat weer weg was voor je er erg in hebt.

 

Ik maak een foto van ‘Pond at Montgeron’. Het mag eigenlijk niet. Maar ik doe wel vaker dingen die niet mogen als ik vind dat ik er niemand kwaad mee doe. En nu dus ook. ‘Het is maar een moment’, denk ik terwijl ik mijn geweten sus. ‘weg voor je er erg in hebt’. Maar de mevrouw die de boel beveiligt heeft er wel erg in. Ze komt naar me toe, en vraagt me heel vriendelijk of ik een foto heb gemaakt. Tegenwoordig weet je het immers niet meer zo goed. Het had net zo goed een smsje, whatsappje, path-momentje, of google-situatie kunnen zijn. Maar nee. Het was een foto.

Ik kijk haar aan en knik. ‘Dat mag niet hè’, zeg ik er schuldbewust achteraan. ‘Nee’, antwoord de mevrouw. ‘Maar die ene heb je dan gewoon’. En ze lacht. Ik lach ook. ‘Nu u er toch bent,’ zeg ik. ‘Hoe is dat nou met al die mensen hier de hele dag? U zult wel steeds moeten waarschuwen enzo…’

Vijf minuten later weet ik alles van toeristen in Amsterdamse musea. Dat paraplu’s en rugzakjes het ergste zijn. Want nee, rugzakjes mogen niet. En ik weet nu dat mensen soms heel dicht bij de schilderijen gaan staan. En dat dat niet handig is. Want als je moet niezen ben je mooi de pineut. ‘Ik weet niet of u 40 miljoen euro op de bankrekening hebt, maar ik niet’ zegt de mevrouw van de beveiliging dan. ‘Oh’ antwoord ik. En ze gaat nog even door. Ze vertelt veel. Maar het mooiste moet nog komen. Het mooiste gaat over Claude. Claude Monet.

‘Leert u ook veel nu u de hele dag bij de schilderijen bent?’ vraag ik. Nu begint de mevrouw te stralen. Ze vertelt over de verschillen tussen Monet en Renoir. En dat ze toch echt niet begrijpt waarom die lelijke schilderijen van de Salon (die op echte foto’s lijken) er ook bij hangen. Dat impressionisme – want zo heet het – is toch zoveel mooier.

‘Weet je’ zegt ze. ‘Als je hier gaat staan’, ze doet een stapje opzij en wijst met haar arm naar Pont at Montegron, ‘En je kijkt naar het water, dan zie je dat het beweegt. Dat het glinstert in de zon’. We staan allebei met ons lichaam in een diagonaal naar het schilderij en kijken. Het klopt. Het water beweegt. En de zon schijnt lichtjes in de vijver. Het is mooi. Sprookjesachtig. Een meneer komt naast ons staan. Hij kijkt ook mee. ‘Mooi hè’. Ja. Knikken wij. ‘En weet je’ zegt de mevrouw weer. ‘Als je daar boven op het balkonnetje staat’, we kijken alle drie achterom naar boven. ‘En je kijkt van daar naar het schilderij. Dan zie je nog meer. Dan is het zo echt.’ We zijn even stil.  Alledrie. Dan zegt de vreemde meneer: ‘Bijzonder hè. Want als je ervoor staat zie je alleen maar streepjes. En die streepjes staan absoluut niet allemaal keurig recht naast elkaar. Of zijn allemaal netjes even lang gemaakt.’ We zwijgen. En zijn gelukkig. Denk ik.

Even later sta ik boven. De zaal beneden me is rond en ruim. De muren zijn mooi geschilderd. En de kroonluchters hangen statig aan het plafond. Aan de muren hangen Monet en Renoir. Drie eeuwen geleden geschilderd ergens vanaf een bruggetje of een bootje. Nu in een klassieke lijst aan een muur in Amsterdam. De streepjes op het doek zijn vervaagd. En het enige dat ik zie is een landschap in Frankrijk. Ik zie verhalen. Impressies. En gevoelens van mannen die ik niet ken.

Het doet me even denken aan de aarde. En aan het grote opruim-project waar ik een schakeltje in zijn mag. Een streepje op een doek. Het zou een illusie zijn om te doen alsof het allemaal makkelijk is geweest. Maar nu de ontknoping van KeepItCleanDay nadert, en het schilderij zichzelf steeds meer schildert en creëert, kan ik genieten van het geheel. En dat doe ik met volle teugen. Het is heerlijk. Want, ook al zijn er heus nog mensen die met hun neus bovenop het schilderij staan, en intens naar de individuele streepjes kijken. Ook al bekijken er mensen de grenzen die we met ons verstand getekend hebben. Ook al staan er sommige streepjes schots en scheef.

Ook al is dat er allemaal. Ik zie ze niet meer. Ik kijk van een afstandje en geniet. Van ons. Samen zijn we dat groene schilderij. Met de glinsteringen in het water. En de zon die op ons schijnt. Wij doen aan grenzen. Maar onze aarde doet dat niet. Onze aarde is als het schilderij van Monet van een afstandje.

Morgenavond mag ik kletsen met de wereld. Gewoon vanuit Amsterdam. Samen met CrowdRevolt maken we een live TV programma op internet. We gaan skypen met de wereld. We gaan chatten overzees. En luisteren naar elkaars avonturen. Luisteren naar dromen. Landsgrenzen bestaan morgen niet. We zijn één aarde. En samen ruimen we die op. Tijdens de WorldCleanUp die over de aarde waait. Net als de bomen van Monet. Waaiend in de zon.

.

Als je mee wilt kijken en praten, dan kan dat: Maandag 6. augustus. om 21.30 – 22.15 uur op http://www.crowdrevolt.nl 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: