Het reptielenbrein.

Er verschuift van alles. Altijd en eeuwig. Conjunctuur, heet dat in de economie. Golfbewegingen van op en neer, en weer naar op. En ook al begrijp ik het – ik wou stiekem dat het anders was. Soms zou ik willen dat we mooie momenten als blauwdrukken konden vastleggen in de tijd, en er altijd naar kunnen terug keren indien nodig. Terug om te herinneren. Hoe het toen kon. En hoe het dan – dus nu weer zou kunnen.

Zo ingewikkeld is dat toch niet?

Waarom vergeten we zo vaak de momenten waarop we echt tot in ons tenen optimisme voelden, en waarom komen we voortdurend terug op shit? – een ander woord kan ik er niet van maken. Het is je reptielenbrein (ander woord: hersenstam). Je reptielenbrein dat zegt ‘Gevaar gevaar!’ op het moment dat de pleuris uitbreekt, en dat daarna nog een tijdje door blijft sudderen. Erg handig overlevingsmechanisme als je samen met een hongerige leeuw midden in de jungle staat. Maar vreselijk storend in een normale-mensen leven, waarin normaal gedoe zich afwisselt met normaal geluk. Zelfs dan roept dat reptielenbrein om aandacht. En verstoort het ons lachende leven.

Om deze voortdurende ellende tegen te gaan hebben we oplossingen bedacht. We hebben 28 vrouwenbladen geschreven, 43 tv programma’s gecreëerd, 40.000 Nederlandse coaches neer gezet, en kilo’s chocola geïmporteerd. Allemaal om dat arme reptielenbrein maar weer gerust te stellen. Dat alles heus wel goed komt, en we echt niet dood gaan van een gedoetje.

En toch zou ik het handig vinden. Als het iets eenvoudiger kon. Als we simpelweg konden onthouden dat we (meestal) in veiligheid leven. En dat we altijd en overal terug kunnen gaan naar het begin. Terug naar het moment waarop onze tenen nog dansten. Het zou zoveel tijd schelen als we het limbische systeem (dat alle positieve momenten kan ervaren) opslag zouden geven, en zouden regelen dat de rest van onze herseninhoud keurig op de bank blijft zitten. Laten we het blessuretijd noemen. Met het limbische systeem als enige in de spits, recht op het doel af. Ondersteund door de neocortex (creatieve brein). Samen met de bal.

Zitten we daarna wel met een overschot aan vrouwenbladen, zendtijd op tv, coaches en chocola. Maar. Daar verzinnen we dan vast wel een leuk project voor. Iets met hongerige leeuwen in een jungle lijkt me goed.

.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: