Hoeveel ‘likes’ heb jij?

Ik sta al een paar weken op het punt mijn facebook account af te schaffen. Het is als een slechte relatie die ik niet los kan laten. Telkens als ik denk ‘nu is het zover’, weerhoudt iets (dat sterk in de buurt komt van verslavingsgedrag) me om door te zetten. Ik herken ondertussen alle symptomen. Elke dag opnieuw.

Facebook is nep. En wordt met de dag realistischer. Het is een wereld in een wereld die ontstaan is uit onze alter ego’s. We posten er dingen waarvan we willen dat de buitenwereld ze ziet, om zo een beeld te construeren van iemand die we willen zijn. Sommige mensen posten niets, en zelfs dat is al een statement tegenwoordig. Het creëert een mysterieus leven. Een leven waar we niet bij mogen zijn, maar dat wel bestaat. Want dat zien we op facebook.

Ik werd lid op 3 augustus 2008. Toen was er nog niets aan de hand. De vrienden die mijn vrienden werden, waren vrienden die ik van reizen kende. Hierdoor was contact gemakkelijk, en bovendien ging het sneller dan mailen. Eén foto van je nieuwe huis, en iedereen had je nieuwe huis gezien. Handig.

Nu heb ik er 780. Vrienden. De meesten daarvan spreek ik nooit, zie ze nooit. Ik denk niet aan ze. Ze denken niet aan mij. Ze sturen me nooit een kaart. En ik hen niet. Soms ben ik zelfs vergeten wie ze zijn. Dat ligt niet aan ons – wij zijn allemaal aardige mensen. Dat ligt aan facebook. Facebook heeft onze vriendschap verkloot. Het is een zendeling geworden, dat eerder zo gezellige communicatiekanaal. En zoals met iedere verslaving wordt het steeds lastiger om oorzaak en gevolg nog te onderscheiden van elkaar. Wat ligt aan míj en wat ligt aan hem? .

De mensen die ik als mijn beste vrienden beschouw liken zelden iets, want ze spreken me al. Terwijl mensen die ik nauwelijks ken voortdurend op de like knop drukken. Het wordt pas echt ingewikkeld als mensen bij anderen alles liken, maar bij mij nooit. Ik raak daarvan in de war. Is mijn bericht niet grappig genoeg? Vinden ze me nog wel aardig, en volgen ze me überhaupt? Oude gevoelens die ik herken van toen ik zestien was en in de aula van de middelbare school tussen honderden pubers naar de tafel met mijn vriendinnen zocht.

De druppel kwam toen ik de digitale wereld toeliet in mijn echte wereld en mezelf werkelijk aan een vriendin hoorde vragen ‘Waarom like jij nooit iets van mij?’. En het ergste kwam nog want, de vriendin ging serieus uitleggen waarom dat was. En ik ging serieus luisteren. En we namen alles serieus. Twee vrouwen van midden dertig. Die dit serieus bespraken. Pas later ontdekte ik hoe bespottelijk dat is. Diezelfde avond hoorde ik op een feestje dat iedereen hier last van heeft. We kijken allemaal naar de likes van een ander, en de likes van onszelf. En de vriendschappen waarvan het de bedoeling was dat we die juist zouden onderhouden dankzij dit Goddelijke platform, verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Op hetzelfde feestje vertelde iemand me dat ze facebook heeft, maar er nooit iets opschrijft omdat ze niet zo goed weet hoe het werkt. ‘Ik heb ook geen internet op mijn telefoon’ zei ze. Ik was spontaan jaloers. ‘Ja, maar’ zei ze daarna ‘Ik wil nu op zoek naar een nieuwe baan, en dan moet ik wel op al die platforms.’ Beteuterd keek ze naar haar biertje. Ik knikte begrijpend. ‘Het leven wordt alleen maar ingewikkeld zo.’ ‘Ja’ zei ik. We zwegen allebei. En toen wist ik het zeker. Het ligt aan facebook. Niet aan ons. Tijd voor een nieuw platform. Dat van het echte leven. Iemand koffie op een terras?

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: