Wees als het maisveld: Jezelf en Samen.

Ooit vertelde iemand me dat ik zijn moest als riet. Riet zwiept in de wind, doorstaat de regen, ontvangt de zon en verliest nooit zichzelf. Ik vond het een slecht idee. Zijn als riet. Ik werd duizelig van het beeld dat ik eindeloos heen-en-weer zou blijven zwiepen als de wind opstak. Een vreselijk slecht idee. En hoe zou dat wel niet uit de hand kunnen lopen als het herfst zou worden? Ik knikte braaf naar de persoon die het me uitlegde. Vanaf mijn meditatiebankje, want uiteraard kreeg ik deze tip niet bij de Gamma of de Praxis. Wat me trouwens op een geweldig idee brengt, maar dat terzijde. Het riet mocht blijven zwiepen en ik wandelde verder.

Jaren later vertelde iemand me dat ik zijn moest als een berg. Een berg ís de aarde, en tegelijk verbonden met de wereld om haar heen. Een berg kan aan de ene zijde sneeuw ontvangen, aan de andere zijde zon. Een berg kan met bomen spelen, met rotsen, veldbloemen, mos en edelweiss.  Een berg kan bezoek ontvangen. Haar omarmen. En altijd, werkelijk altijd, blijft ze de berg. Ik hou van de berg. Dus werd ik de berg. En ik genoot. Lekker bij mezelf, en samen met anderen.

Afgelopen week ontmoete ik het maisveld. Ze zei me niets. Ze liet me zijn en ik mocht kijken. Vijf dagen lang mocht ik kijken. ’s Avonds was ze mysterieus en terug getrokken. Dan hoorde je haar bladeren wapperen in de wind, en liet ze haar magie spreken. Overdag zag ik haar in de stromende regen. Dicht op elkaar geplakt als een stevige massa, alsof de losse maisstengels vertrouwen en verbondenheid vonden. Samen in de regen. En als de zon scheen, lichtte ze op. Dan gingen haar groene bladeren open, kregen de kleintjes aan de zijkant ruimte om vitamines te ontvangen, en leek ze wel twee keer groter dan daarvoor. Ik hield van het maisveld. Onmiddellijk en zonder twijfel.

En terwijl ik haar begroette als ik wakker werd, haar welterusten wenste als ik slapen ging, ontmoette ik op de momenten daartussen een groep nieuwe mensen. Samen wandelden we een week door deze wereld. Daar, dicht bij het mais. Onderzoekend en kijkend naar elkaar. Maar als je naar elkaar kijkt, zie je onherroepelijk ook jezelf voorbij komen. En dat gebeurde deze week. Van individuen werden we een groep. Uit alle windstreken, van alle tijden. In de groep mocht je kijken. Dat was onze onuitgesproken afspraak. je mocht delen en zwijgen. Je mocht zitten en staan. Je mocht zelfs weg gaan en weer terug komen, zonder dat iemand je op het matje riep. Wij waren onszelf en werden een groep. En ik zag het mais.

‘Wat is dat toch met mais?’ vroeg ik me af. Het was de laatste ochtend, en we gingen bijna naar huis. Terug naar de stenen van de stad. Ik wandelde naar haar toe. En ik keek. Haar haren wapperden in de wind. Een zachte motregen viel over haar heen als een warme douche. En terwijl ik keek, werd het antwoord zo klaar als een klontje: Een maisveld overleeft omdat ze samen is. Met gepaste ruimte, en een gelukkige afstand staat elke maisstengel op zijn of haar eigen benen (ja, ik geloof in jongens en meisjesmais). Allemaal zien ze er verschillend uit, groeien ze in een verschillend tempo, en hebben ze een andere hoogte. Toch zijn ze samen dat maisveld. En als de wind hard waait en blaast, vangen ze liefdevol elkaars bladeren op. Dan lijkt het alsof ze elkaar voorzichtig een steuntje in de rug geven. Niet te veel, maar ook niet te weinig. Precies goed. Zoals het vasthouden van iemands hand voldoende kan zijn om je even niet meer alleen te voelen. Zo was ook het maisveld. En zo ook. Waren wij. Uit alle windstreken, van alle tijden.

Note: Je laten uitnodigen en er minuten lang doorheen wandelen is nog fijner! Zie video. 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: