Lunchen. #DragonDreaming

‘Wat zal ik kopen voor de lunch?’ vroeg ik mijn co-trainer. ‘Something simple with pasta, tomatoes and pesto’ zei hij. In de supermarkt kwam ik pompoen tegen. Dat leek me ook wel wat. En verse spinazie. Ook zag ik dille. En thuis had ik nog oregano. Ik kocht mozarella en fetakaas. Chocola was nodig voor de middag snack, en gedroogde appeltjes en cranberries koos ik in plaats van nootjes. 

De volgende dag wandelde ik met twee volle boodschappentassen de trainingsruimte in, en zette de tassen in de keuken. ‘Dat kwam later wel’ dacht ik nog. De training startte en de tassen waren vergeten. Drie uur later begonnen we met het Karabirrdt. Simpel gezegd: het to-do lijstje van Dragon Dreaming. Karabirrdt betekent spinnenweb in Aboriginal taal (het Noongar om precies te zijn). Een spinnenweb omdat je to-do lijst er op het laatst zo uit ziet. (Even een paar keer oefenen. Dat dan weer wel).

Tijdens de instructie van het Karabirrdt kozen we een simpel project: De lunch! We liepen alle fases door. Waar ben je bewust van als je lunch wilt? Dat je honger hebt! Heb je de juiste informatie? Check je koelkast! Moet je nog iets kopen of laat je het zo? Maak een receptje. En ga zo maar door. Na de instructie wandelde de groep naar de keuken. Ik en de co-trainer deden een korte briefing, dat onverwacht een langere briefing werd.

Even voelde ik oude verantwoordelijkheid naar boven komen. Moest ik niet gaan kijken in de keuken? Ik was toch de host. Moest ik niet ‘zorgen’ voor de anderen? Waren de anderen niet te gast bij mij? Nu zat ik te praten en te overleggen (over waardevolle dingen voor de groep, dat wel) terwijl de anderen ‘het werk’ deden. Die te gast waren bij ons.

De gedachte duurde zo’n 10 seconden, en kwam een keertje terug. Ook weer 10 seconden. We zijn het vanuit onze opvoeding en cultuur zo gewend, om in patronen te denken die al decennia lang gelden. Verandering vraagt tijd, nieuwsgierigheid en openheid. En dat kan beginnen bij een simpele lunch.

Een kwartier laten schoof ik aan. En wat ik zag, ging mijn verbeelding te boven. Van de pompoen was een zachte salsa gemaakt die rechtstreeks uit de oven kwam en verrukkelijk rook. De spinazie was samen met de kaas en cranberries in een salade beland. En de pasta was gecombineerd met de tomaten, pesto en heerlijke kruiden. Als kers op de taart hadden ze van de oregano thee gemaakt.

Dit had ik nóóit kunnen bedenken. Nooit kunnen dromen. Nooit kunnen plannen. Dit was een cadeautje. En cadeautjes mag je uitpakken en ontvangen. Dus dat deed ik. Na de lunch reflecteerde iedereen op de spontane rol die gekozen was, en ook dat werd een cadeau. Want in de wensen van de dag daarvoor was er door iemand toegevoegd ‘Mijn professionele en natuurlijke gewoonten leren onderscheiden’. En zelfs dat had deze spontane lunch ons gebracht. Een goede training vraagt een balans tussen alle elementen. Dromen, Plannen, Doen en Vieren. Bon Appetit!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: