De vriendendienst! #SociaalKapitaal

‘Dus. Als ik iemand doorverwijs vang ik 50%’. ‘Vijftig!?’. Het meisje – dat eigenlijk al een vrouw is, maar voelt als een meisje – en ik schrikken op. ‘Is dat niet wat veel?’ De man legt uit dat hij werk (lees: tijd, netwerk en energie) in de verbinding heeft zitten en dat dat omgezet moet worden in geld. Dat snappen wij. Heus. We vragen ons alleen af hoe-veel geld dat precies moet zijn. Het zijn zaken die nergens afgesproken op papier staan, of gekerfd in een boom, zoals je dat met liefde nog wel eens zag. Stond je in een boom? Dan was het voor eeuwig. Commissie- en provisiepercentages staan niet in bomen. Helaas. 

Ik kom met mijn voorbeeld van de bakker. Dat doe ik altijd als ik geen zin heb om na te denken en toch een punt wil maken. ‘Als ik aan mijn buurvrouw vertel dat de bakker in onze straat lekkere krentenbollen verkoopt, dan ga ik toch ook niet drie dagen later naar de bakker om een dubbeltje per verkochte krentenbol te vragen?’ zeg ik. De anderen lachen. Ze kenden de bakker nog niet. Het is natuurlijk een gechargeerd verhaal, maar zo vreemd is het niet.

Als ik naar huis fiets vraag ik me af waar de vriendendienst ophoudt en de transactie begint? Misschien is de vriendendienst stiekem ook wel een transactie, maar dan eentje die zich beperkt tot sociaal kapitaal. Dan, vraag ik me af wie ik tot mijn vrienden kan rekenen? En bestaat er dan ook zoiets als een kennissendienst? Ik heb veel kennissen. Heel veel kennissen. Kan ik ook niks aandoen. Moet ik dan mijn sociale leven gaan beperken, waardoor de vrienden – en bijkomstige lieve diensten – helderder worden? Sodeju. Maak het even ingewikkeld zeg.

‘Nee!’ denk ik resoluut. Ik doe het niet. Ik weiger zulke percentages te berekenen als het niet goed voelt met de rest van mijn systeem. Ik stop met denken en beschouw het onderwerp als gesloten.

Tot ik de volgende dag gebeld wordt door iemand die ooit een training bij me volgde. “Ik ben gevraagd om een proces te begeleiden met 30 mensen. “Hoe zou jij dat aanpakken?” vraagt ze. Ik zwijg. En ik zwijg nog iets langer. In plaats van dat ik coachende vragen ga stellen, of ophang, neem ik een nieuwe route. “Ik kan hier niks op antwoorden, want ik ken de mensen, de organisatie, de doelstelling, de onderwater processen en de aanleiding niet. Ik kan je niet helpen”. Het blijft even stil aan de andere kant van de lijn. Maar, ze begrijpt mijn antwoord. We hangen op en ik blijf vertwijfeld achter. Ik wil deze telefoontjes niet meer – daar kan ik eerlijk in zijn. Ik wil wel blijven helpen – dat ook.

Nu vind ik coaching al een tijdje een verschrikkelijk en extreem gedevalueerd begrip (40% van de zzpers noemt zich coach. Ja duh.) En toch – en toch – en toch ga ik het dus vanaf 2016 aanbieden. Gratuit. Gewoon omdat dat lief is.

Ja maar…. Is dat dan niet oneerlijk, want je hebt er toch jaren voor geleerd en gestruikeld, Annette? Dat zou je zo kunnen zien inderdaad. En op andere momenten ruil ik mijn kennis en vaardigheden heel graag voor geld. Ik ben namelijk een dienstverlener en verkoop geen koffiefilters of tandenborstels. Mijn toegevoegde waarde zit in mijn kennen en kunnen.

Maar, waarom zou een individu met een kleine vraag, die voor mij simpel te beantwoorden is, daar geld voor moeten geven? Ik vind dat raar. Ik vind het vreemd dat we in transacties gaan denken zodra het woord ‘ondernemer’ valt. En ik vind dat de vriendendienst terug in de wereld mag! Of je nou een vriend bent of niet.

Op deze pagina en op de openingspagina vind je alle informatie! 

2 responses to De vriendendienst! #SociaalKapitaal

  1. Ik. Post Author

    Beste P,
    Dankjewel voor je mooie en uitgebreide reactie. Ik begrijp wat je schrijft. In mijn geval ligt het echter iets anders – Ik doe dit om iets op te lossen dat toch al op mijn pad kwam: Ik word vaak gebeld en krijg ongeveer 5x in de week het verzoek of ik ‘even’ met iets meedenken wil. Al deze vragen komen van lieve mensen, die ik graag wil helpen wil. De keuze die ik heb is 1) Afwijzen 2) Beantwoorden. Ik kies voor het laatste, maar dan wel geclusterd en op mijn manier.

    Daarnaast ben ik groot aanhanger van de school van liefheid – en die school kent oprechte vriendendiensten. Zo ben ik opgegroeid en zo wil ik blijven leven. Ik begrijp heel goed dat dit niet de hele dag door kan, of bij 100% van de mensen die je tegen komt. Daarom ben ik ook aanhanger van de school van asynchrone wederkerigheid. Dat kunnen we ook boeddhisme noemen trouwens. ;) Ik geloof dat we in een vrijgevige wereld leven, je moet alleen goed kijken zo nu en dan. Ik hoop dat je iets met dit antwoord kan! Lieve groet, Annette

  2. pschakP

    Hoi Annette, Ik hoop dat het me lukt het duidelijk te beschrijven hoe ik dit zie. Hier is mijn poging:

    Laat de ‘vriendendienst’ in de plaats komen van de tijd en energie die we stoppen in marketingverhalen en campagnes. Geen gelul, geen ompraten of verleiden. Gewoon laten zien wat je waard bent als je dat nog niet hebt laten zien. Meer niet.
    Zodra je dat hebt laten zien, of in gevallen dat het overduidelijk is dat je meerwaarde biedt, dan krijg je de vergoeding die het waard is.

    Een bakker doet in feite ook die vriendendienst. Die bakt alles van tevoren – klaar voor jou om op te eten. En soms laat ook hij eerst proeven. Bij experts en dienstverleners betekent het: deel tips uit op Twitter, schrijf een e-book of film (een deel) van je lezing, of… doe een vriendendienst.

    Sommigen profiteren volop en voortdurend van al dat gratis. Die eten alles wat ze gratis kunnen proeven. Die halen gratis koffie bij de supermarkt, zonder er boodschappen te doen. Die zijn gewoon asociaal bezig. Gebrek aan opvoeding en educatie over hoe geld werkt, denk ik. Heel veel mensen hebben dit niet geleerd thuis of op school.

    Het beeld is: ik ben goed bezig als ik alles zo goedkoop mogelijk probeer te krijgen.

    Wat een zinniger gedachte is: Geld gebruik je om te investeren in jezelf en in de samenleving. Behandel alles waar je geld aan geeft alsof het een goede doelen stichting is. Zie het kopen van een product niet als ruilhandel – ik het broodje, jij de euro – maar als investering: Bedankt, bakker, dat je vanochtend al die broodjes hebt gebakken. Wil je dat blijven doen? Hier is mijn euro. Is dat genoeg om te zorgen dat je het morgen weer doet?

    Serieus verzoek: Alles wat je wilt behouden of laten groeien, daar geef je geld aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: